Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki.  Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[Zamknij]

Pożegnanie Tadeusza Różewicza

28-04-2014

fot. PAP/Grzegorz Michałowski

fot. PAP/Grzegorz Michałowski

Rodzina i przyjaciele oraz przedstawiciele świata kultury, władz krajowych i samorządowych pożegnali zmarłego w ubiegłym tygodniu Tadeusza Różewicza. Rzadko zdarza się osobowość, która tak mocno dotyka prawdy - mówił Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego Bogdan Zdrojewski podczas uroczystości, które odbyły się 28 kwietnia br. w kaplicy cmentarnej na wrocławskim Kiełczowie.

Pożegnalnej mszy św. przewodniczył emerytowany ordynariusz diecezji opolski abp Alfons Nossol. Podczas uroczystości odczytano fragmenty wierszy Tadeusza Różewicza.

List do uczestników uroczystości wystosował prezydent Bronisław Komorowski. Już na zawsze kultura polska będzie w swych poszukiwaniach odwoływać się do duchowej spuścizny Tadeusza Różewicza. (...) Jego twórczość będzie inspirować kulturę światową indywidualnym i jednocześnie uniwersalnym spojrzeniem - napisał prezydent.

Minister Bogdan Zdrojewski podkreślił, że Różewicz były poetą, który mocno stąpał po ziemi. Rzadko wśród poetów zdarza się osobowość, która tak mocno dotyka prawdy. Wszystko, co było ważne w jego doświadczeniu życiowym, później mogliśmy znaleźć w jego poezji - mówił szef resortu kultury. Dodał, że Różewicz żył w wolnej Polsce, zanim ona jeszcze nastąpiła. Było w nim tyle wolności, że zewnętrzne okowy nie były w stanie go ograniczyć. Nie ograniczały go słowa i myśli. Z XX w. przeniósł nas w XXI w. Tadeusz Różewicz był dotkliwym obserwatorem rozmaitych zjawisk, umykających współczesnym. Potrafił być powściągliwy w swojej ironii i dotkliwy w żarcie (...), ale zawsze - co niezwykle istotne - nieobojętny.

Tadeusz Różewicz zmarł 24 kwietnia br. we Wrocławiu. W październiku skończyłby 93 lata.

Poeta debiutował w 1947 r. tomem "Niepokój". Po doświadczeniach wojny, według Różewicza, niemożliwe było uprawianie poezji takiej jak dawniej. Był jednym z pierwszych poetów, którzy zareagowali na okrucieństwa wojny nie tylko treścią poezji, ale zmianą jej formy, odrzuceniem romantycznego sztafażu, surowym obrazowaniem. W latach 50. ukazały się kolejne tomy wierszy Różewicza: "Pięć poematów" (1950), "Czas który idzie" (1951), "Wiersze i obrazy" (1952), "Równina" (1954).

Wprowadził do polskiego dramatu nowy typ bohatera, często bez wyraźnie określonej tożsamości, biernego, nieuporządkowanego wewnętrznie, zbliżonego trochę do bohatera średniowiecznych moralitetów przez to, że jest każdym, a zarazem nikim konkretnym. Swój typ teatru Różewicz nazywał teatrem realistyczno-poetyckim. Poza napisaną w 1959 roku "Kartoteką" najsłynniejsze sztuki Różewicza to m.in. "Białe małżeństwo", "Stara kobieta wysiaduje", "Odejście głodomora", "Pułapka", "Do piachu".

Od 1968 roku Różewicz mieszkał we Wrocławiu, publikował głównie na łamach "Twórczości", "Odry" i "Dialogu". W latach 90. ogłosił dramat "Kartoteka rozrzucona", dwa nowe zbiory wierszy "Płaskorzeźba" i "Recycling. Zawsze fragment", "Historię pięciu wierszy", "Nożyk profesora", "Matka odchodzi", "Szara strefa" i "Wyjście".

Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Wielokrotnie wymieniany jako kandydat do Nagrody Nobla. Za swoją twórczość wielokrotnie nagradzany, m.in. Nagrodą Polskiego PEN-Clubu (1997), Wrocławską Nagrodą Poetycką Silesius za całokształt twórczości (2008), Złotym Medalem Zasłużony Kulturze - Gloria Artis (2009).

Pogrzeb Tadeusza Różewicza odbędzie się 29 kwietnia br. Poeta spocznie w Karpaczu (woj. dolnośląskie) na ewangelickim cmentarzu, przy pochodzącej z przełomu XII i XIII w. drewnianej świątyni Wang.

                                                                                                                                                                                            (PAP)



powrót

koniec głównej treści